nauka jazz gdańsk, nauka jazz trójmiasto, taniec towarzyski gdańsk, taniec towarzyski trójmiasto, tańce narodowe

Polskie tańce narodowe

Tańce narodowe to część naszego dziedzictwa. Mimo iż tańczone są na terenie całej Polski, zachowały charakterystyczne cechy regionów, z których się wywodzą. Czy wiesz, jak się je tańczy? Zajrzyj do naszego przewodnika i dowiedz się, co wyróżnia poszczególne tańce.

 

W skład polskich tańców narodowych wchodzą:

Krakowiak

Taniec pochodzący z rejonów Krakowa. Nazwę swoją otrzymał dopiero w XVIII wieku. To, co go wyróżnia to żywe, dynamiczne tempo oraz takt 2/4. Charakterystyczny jest także synkopowy rytm, czyli przesunięcie akcentu z mocnej części taktu na słabą. Krakowiak wykonywany jest w barwnych strojach ludowych.

Taniec ten narodził się wśród ludności wiejskiej i znany był pod takimi nazwami jak: proszowiak, suwany, mijany czy skalbmierzak. Po przejęciu go przez szlachtę stał się częstym elementem kuligów. Rytm krakowiaka wykorzystywany był także często do tworzenia pieśni patriotycznych, służących podtrzymaniu polskiej tożsamości narodowej.

szkoła tańca gdańsk, szkoła tańca trójmiasto, nauka tańca Gdańsk, Nauka tańca Trójmiasto, tańce narodowe

Kujawiak

Spokojny taniec wywodzący się z ludowych tańców weselnych z regionu Kujaw. Największą popularnością cieszył się na przełomie XIX i XX wieku. Tańczony jest w tempie średnim lub wolnym, w takcie ¾. Muzyka do tego tańca jest spokojna i miarowa z niewieloma elementami dynamicznymi. Kroki taneczne oparte są przede wszystkim na spokojnym chodzie i obrotach. Krok podstawowy to trójkrok chodzony, co oznacza, że w jednym takcie należy wykonać trzy kroki taneczne. Kujawiak składa się ze wstępu i trzech części, które powtarzają się dwa razy.

W kręgu wiejskim taniec przerywany był przyśpiewkami, tempo zaś stopniowo zmieniało się od wolnego po bardzo szybkie. Jako taniec narodowy łączy w sobie elementy tańca chodzonego i wirowego. Część elementów pochodzi z mazura lub chodzonego.

Inne nazwy tego tańca to śpiący lub kolebany.

taniec gdańsk, taniec Trójmiasto, szkoła salsy Gdańsk, nauka salsy Gdańsk, szkoła salsy Trójmiasto, tańce narodowe

Mazur

Jest to trójmiarowy taniec o jednolitym tempie, którego charakterystyczną cechą jest dwutaktowa fraza muzyczna. Swoje korzenie ma na Mazowszu. Tym, co go wyróżnia, jest bogactwo i różnorodność figur. Tancerze muszą wykazać się niezwykłą sprawnością i fantazją, gdyż taniec ten zależy w dużym stopniu od własnej inwencji.

Figurom tego tańca przypisywano znaczenie symboliczne. Łączył on w sobie wojenny żywioł z miłością. Z jednej strony dawał mężczyznom możliwość popisania się zręcznością, z drugiej zaś ukazywał grację i wdzięk kobiet.

 

Polonez

Taniec narodowy o podniosłym charakterze, który do dziś otwiera bale, studniówki i niektóre ważne wydarzenia. Jego nazwa pochodzi od spolszczonej nazwy francuskiej la polonaise. Swoje źródło ma w tańcu chmielowym, tańczonym wśród ludu wiejskiego. Znany jest także pod innymi nazwami, np.: pieszy, chodzony, dreptany, okrągły lub taniec polski. Tańczony był nie tylko w całym kraju, ale także poza jego granicami. Stał się symbolem polskości. Z czasem przyjął się na dworach, gdzie był elementem dworskiego ceremoniału.

Charakteryzuje go umiarkowane tempo, metrum ¾ oraz stała, jednolita pulsacja rytmu – sześć ósemek w takcie. Ruchy powinny być pełne gracji i elegancji, kroki natomiast posuwiste. Ważnym elementem tego tańca jest kadencja, która jest podkładem do częstego powtarzania ukłonu.

 

szkoła tańca Trójmiasto, szkoła tańca Gdańsk, salsa Trójmiasto, salsa gdańsk, nauka tańca Gdańsk, nauka tańca Trójmiasto

 

Oberek

Szybki i wesoły taniec ludowy o takcie ¾. Pojawił się pod koniec XVII wieku w regionie Kujaw. Swoją nazwę wziął od obrotów, które są jego głównym elementem. Często towarzyszyły mu przyśpiewki, okrzyki lub przytupy.

Od tancerzy wymaga się szybkości i lekkości. Taniec ten polega na szybkich obrotach par w miejscu lub wirujących w przestrzeni krokiem w stylu mazurka. Składają się one w trzech pojedynczych stąpnięć o jednakowych wartościach rytmicznych przypadających na jeden takt. Kobieta tańczy przez cały czas krokiem zasadniczym, natomiast jej partner urozmaica taniec stąpnięciami, przysiadami lub przytupami.

Taniec ten pojawia się pod innymi nazwami, np. obertas, drobny czy zwijacz.

Tańce narodowe nabrały istotnego znaczenia w czasie rozbiorów. Stały się wtedy nośnikiem tożsamości narodowej. Poprzez tańce narodowe podkreślano walory kulturowe regionu, z którego pochodziły.

  1. 20 lutego 2017
  2. 09:13